کنسول اتاق کنترل یک میز با صفحه نمایش نیست. این لبه فیزیکی بین اپراتورها و سیستمی است که آنها اجرا می کنند. زیبایی طراحی آن باید از آن شغل ناشی شود، نه از کاتالوگ مبلمان.
اول عملی کنسول باید متناسب با بدنه و کار باشد: سطوح کار در ارتفاع مناسب، مناطق دسترسی برای صفحه کلید و کنترل، نمایشگرهای قابل تنظیم، خطوط دید واضح. اپراتورها در شیفت های طولانی کار می کنند. خطاهای ارگونومیک کوچک باعث خستگی می شود. مدیریت کابل زیبایی نیست. جریان هوا را باز نگه می‌دارد، تله‌های گرد و غبار را کاهش می‌دهد و تعمیر و نگهداری را سریع‌تر می‌کند. جایگاه‌های مدولار و پانل‌های قابل جابجایی بیشتر از یک نمایه مجسمه‌سازی شده اهمیت دارند.
زیبایی از نظم پیروی می کند. یک کنسول اتاق کنترل خوب نویز بصری را کاهش می دهد. ارتفاع ثابت مانیتور، صفحه نمایش هم تراز، رنگ های محدود و نور غیر مستقیم به اپراتورها کمک می کند تا وضعیت را بدون شکار بخوانند. زیبایی شناسی آرام است، نه تزئینی. هر خط باید دلیلی داشته باشد: یک پخ برای ایمنی، یک شکاف برای برچسب ها، یک شکاف برای خنک کننده. مواد باید در برابر سایش مقاوم باشند، به راحتی تمیز شوند و از تابش خیره کننده جلوگیری کنند. سطوح مات معمولاً سطوح براق را در یک اتاق کم نور شکست می دهند.
کنسول همچنین ریتم اتاق را تنظیم می کند. باید از سلسله مراتب پشتیبانی کند: آلارم های اولیه در دید، داده های ثانویه در دسترس، به ندرت از کنترل های خارج از مسیر استفاده می شود. شاخص های وضعیت باید قابل مشاهده باشند اما رقابتی نباشند. طراحان اغلب نمای نگهداری را فراموش می کنند. آیا یک تکنسین می تواند به عقب برسد؟ آیا می توان پنکه را بدون جدا کردن میز تعویض کرد؟ آیا کابل ها قابل ردیابی هستند؟ کنسولی که سرویس دهی آن سخت است، مهم نیست که چقدر خوب به نظر می رسد، غیرقابل اعتماد می شود.
بهترین کنسول های اتاق کنترل مدرن یک کیفیت مشترک دارند: چیزی برای نمایش اضافه نشده است. فرم عملکرد را توضیح می دهد. وقتی ارگونومی، نظم کابل، مدولار بودن و آرامش بصری با هم کار کنند، نتیجه به دلیل دقیق بودن دقیق به نظر می رسد. این زیبایی شناسی کنترل عملی است. زیبایی هدف نیست؛ این شواهدی است که کنسول کار می کند.
